Pitanje broja episkopa koji učestvuju u episkopskom rukopoloženju jedno je od onih pitanja u kojima je neophodno jasno razlikovati istorijsku i kanonsku disciplinu od same prirode i validnosti crkvenog čina. U polemikama se često navodi Apostolski kanon koji propisuje da episkopa treba da posvete dva ili tri episkopa, nakon čega se izvodi zaključak da je svako rukopoloženje izvršeno od strane samo jednog episkopa automatski nevažeće. Međutim, takav zaključak nije nužno opravdan, naročito ukoliko se pitanje razmatra u okviru anglikanske i šire protestantske ekleziologije.
Pre svega, potrebno je razlikovati kanonsku pravilnost (licitnost) od validnosti. Kanonske norme imaju za cilj da uređuju život Crkve, čuvaju njen poredak, sabornost i istorijski kontinuitet. Njihovo kršenje može predstavljati nepravilnost ili disciplinski prestup, ali iz toga ne proizlazi automatski da je određeni čin ništavan. Ova razlika poznata je u gotovo svim istorijskim crkvenim tradicijama i predstavlja jedno od osnovnih načela kanonskog prava.
U anglikanskoj tradiciji, kao i u većini Continuing Anglican jurisdikcija, uobičajena i normativna praksa jeste da episkopa posvećuju najmanje tri episkopa. Ova praksa nije ustanovljena zato što se smatra da jedan episkop nema dovoljnu „sakramentalnu moć“ da izvrši rukopoloženje, već zato što se na taj način naglašava saborni karakter episkopske službe, jedinstvo Crkve i kontinuitet apostolskog nasleđa. Prisustvo više episkopa predstavlja vidljiv izraz činjenice da novi episkop ne stupa u službu privatnim autoritetom pojedinca, već kao episkop cele Crkve.
Međutim, iz ove disciplinske norme ne proizlazi logički zaključak da bi rukopoloženje izvršeno od strane jednog episkopa bilo samo po sebi nevažeće. Takvo tumačenje pretpostavlja da broj episkopa predstavlja ontološki minimum bez kojeg se sam čin ne može dogoditi. Upravo ta pretpostavka nije karakteristična za klasičnu anglikansku, niti za većinu protestantskih teoloških shvatanja.
Naime, anglikanska reformacija nije prihvatila sholastičko razumevanje sakramenata prema kojem se u samom činu rukopolaganja nužno događa posebna ontološka promena koja se gotovo mehanički prenosi sa jednog episkopa na drugog. U klasičnoj anglikanskoj teologiji rukopoloženje predstavlja liturgijski čin Crkve kojim se, uz molitvu i polaganje ruku, određeni vernik uvodi u episkopsku službu radi propovedanja Jevanđelja, pravilnog upravljanja Crkvom i služenja svetim tajnama. Težište nije na metafizičkom prenosu neke posebne sile ili karaktera, već na javnom priznanju, crkvenom ovlašćenju i molitvi da Sveti Duh osnaži novog episkopa za poverenu službu.
Iz tog razloga, ukoliko postoji zakonito izabrani kandidat, zakonito rukopoloženi episkop koji vrši posvećenje, odgovarajuća namera Crkve da kandidata uvede u episkopsku službu i propisani liturgijski obred, teško je tvrditi da bi odsustvo drugog ili trećeg episkopa automatski činilo čitav čin nevažećim. U takvom slučaju broj episkopa predstavlja pitanje crkvenog poretka i discipline, a ne metafizički uslov bez kojeg se episkopska služba ne može preneti.
Ovakvo razumevanje postaje naročito značajno u vanrednim istorijskim okolnostima. Tokom istorije Crkve postojali su periodi progona, raskola, ratova ili organizacionih teškoća u kojima nije bilo moguće okupiti više episkopa radi jednog rukopoloženja. Ukoliko bi se tvrdilo da je prisustvo dva ili tri episkopa apsolutni uslov validnosti, tada bi se došlo do zaključka da Crkva u takvim okolnostima nije sposobna da očuva ili obnovi svoju episkopsku službu. Takav zaključak teško bi se mogao uskladiti sa protestantskim i anglikanskim shvatanjem da Hristos čuva svoju Crkvu prvenstveno kroz vernost Jevanđelju, ispravno propovedanje Reči Božje i pravilno vršenje crkvene službe, a ne isključivo kroz formalističko tumačenje pojedinih disciplinskih odredbi.
Dodatni problem predstavlja često pozivanje na Apostolske kanone kao na konačni dokaz nevaženja rukopoloženja koje izvrši jedan episkop. Takva argumentacija nije metodološki dosledna. Apostolski kanoni predstavljaju dragoceno svedočanstvo o disciplini rane Crkve, ali njihov autoritet različito je vrednovan u različitim crkvenim tradicijama. Rimokatolička crkva ne prihvata svih osamdeset pet Apostolskih kanona kao univerzalno obavezujući pravni kodeks, već ih vrednuje kroz kasniju kanonsku tradiciju. Protestantske crkve ih uglavnom smatraju važnim istorijskim izvorom, ali ne i izvorom božanskog prava. Anglikanstvo zauzima sličan stav, poštujući ih kao svedočanstvo drevne crkvene discipline, ali ne kao nepromenljivu normu koja sama po sebi određuje validnost svih budućih rukopoloženja.
Zbog toga nije metodološki opravdano izdvojiti jedan Apostolski kanon kao apsolutno obavezujući, dok se istovremeno zanemaruje ili drugačije tumači veliki broj drugih kanona iz iste zbirke. Ukoliko se Apostolski kanoni posmatraju kao istorijska disciplina, tada i odredbu o dva ili tri episkopa treba razumeti prvenstveno kao kanonsku normu koja ima za cilj očuvanje sabornosti i crkvenog poretka, a ne kao ontološki uslov bez kojeg sam čin rukopolaganja postaje ništavan.
Pored toga, treba imati u vidu da anglikansko zajedništvo nije centralizovan sistem poput Rimokatoličke crkve. Pojedine anglikanske provincije i Continuing Anglican jurisdikcije imaju sopstvene ustave, kanone i određeni stepen samostalnosti u uređivanju unutrašnjeg života. Ukoliko neka od tih jurisdikcija svojim kanonima predvidi mogućnost da, u izuzetnim okolnostima, jedan zakonito posvećeni episkop može izvršiti episkopsko rukopoloženje, teško je pronaći teološki utemeljen razlog da se takvo rukopoloženje unapred proglasi nevažećim samo zato što nije učestvovalo više episkopa. Naprotiv, ukoliko sama crkvena zajednica priznaje takav postupak kao izuzetnu, ali legitimnu meru radi očuvanja episkopske službe, tada se pitanje broja episkopa nalazi u domenu kanonske discipline, a ne u domenu same suštine episkopata.
To, naravno, ne znači da bi praksa rukopoloženja od strane jednog episkopa trebalo da postane redovno pravilo. Naprotiv, gde god postoje normalni uslovi, opravdano je i poželjno da se zadrži tradicionalna praksa učešća više episkopa, jer ona jasno izražava sabornost, jedinstvo i kontinuitet Crkve. Međutim, izuzetne okolnosti mogu opravdati izuzetnu primenu pravila, posebno ukoliko bi strogo insistiranje na disciplinskoj formi dovelo do toga da Crkva ostane bez mogućnosti da zakonito postavi nove episkope i očuva svoju službu.
Iz svega navedenog može se zaključiti da anglikanska i šira protestantska ekleziologija dopuštaju jasno razlikovanje između kanonske pravilnosti i validnosti. Normativna praksa ostaje da episkopa posvećuju tri episkopa, jer se time najbolje izražava saborni karakter Crkve i kontinuitet episkopske službe. Ipak, u izuzetnim okolnostima, rukopoloženje koje izvrši jedan zakonito posvećeni episkop može se smatrati validnim, premda kanonski nepravilnim ili vanrednim, ukoliko ga nadležna crkvena jurisdikcija prihvata kao legitimno rešenje. Takav zaključak dosledno proizlazi iz anglikanskog i protestantskog razumevanja da rukopoloženje nije magijski ili automatski ontološki čin, već liturgijski i crkveni akt kojim zajednica, u veri i molitvi, uvodi izabranog kandidata u episkopsku službu radi služenja Hristovoj Crkvi.