Važno: ovo je istorijsko-genealoško mapiranje rukopoloženja/hirotonija (ko je koga posvetio), a da li je nečiji episkopat “priznat” zavisi od kanonskih kriterijuma svake crkve.

 

Jedna od najčešće navođenih tačaka dodira je linija koja ide iz PECUSA preko osnivača Reformed Episcopal Church (REC), a zatim preko engleske Free Church of England (FCE) i konačno do FPEC.

1) PECUSA → (posveta) George David Cummins (1866)

Biskup George David Cummins je bio episkopalni (PECUSA/TEC) pomoćni biskup Kentakija, posvećen 15. novembra 1866. Njegovi posvetitelji se navode kao više PECUSA biskupa (u izvorima se često daje “skraćeni” spisak glavnih posvetitelja).

2) Cummins → nastanak REC i posveta Cheney (1873)

Nakon izlaska iz PECUSA, George David Cummins je 1873. bio ključan u osnivanju REC, a potom je 14. decembra 1873. posvetio Charles Edward Cheney.

3) REC → posveta Edward Cridge (1876)

U REC se zatim pojavljuje Edward Cridge, koji je posvećen 16. jula 1876. (u REC liniji) i postaje važan “most” ka engleskom kontekstu.

4) Cridge → episkopat Free Church of England (1876) → kasniji prenos linije ka FPEC

Dokumentovana je tvrdnja da je istorijski episkopat FCE primljen posredstvom Edward Cridge (1876).
Na sajtu koji izlaže istoriju FPEC navodi se da FPEC (u svojim materijalima) posebno prati jednu “Succession from William White” (PECUSA/TEC) liniju koja ide preko Cumminsa i REC-a.

5) FPEC: usvajanje REC ustava/kanona (1897) + interkomunija

Pri organizacionom sinodu 2. novembra 1897. (London, St. Stephen’s, East Ham) navodi se da su usvojeni Ustav i Kanoni Reformed Episcopal Church (UK varijanta) iz 1878 kao osnova kanonskog uređenja FPEC (uz izmene). Ovo je jedan od razloga zašto se REC/PECUSA linija u FPEC materijalima često ističe.

Lista biskupa u ovoj vezi (PECUSA → REC → FCE → FPEC)

A) PECUSA biskupi (posvetitelji u liniji Cumminsa, 1866)

Izvori navode da je John Henry Hopkins bio glavni posvetitelj, uz više drugih PECUSA biskupa:

  • John Henry Hopkins
  • Benjamin Bosworth Smith
  • Henry Washington Lee
  • Joseph Cruikshank Talbot
  • Charles Todd Quintard
  • Robert Harper Clarkson
  • John Barrett Kerfoot

Napomena: neki sažeti spiskovi navode samo deo imena (npr. “Hopkins, Smith, Lee”), dok detaljniji navode svih sedam.

B) Ključni REC biskupi koji “nose” liniju dalje

  • George David Cummins — posvećen 1866 (u PECUSA), osnivač REC
  • Charles Edward Cheney — posvećen 1873
  • William Rufus Nicholson — REC biskup (često se pojavljuje kao su-posvetitelj u REC zapisima)
  • Edward Cridge — posvećen 1876, most ka Engleskoj/FCE

C) Tačke u FPEC narativu (koje se direktno pominju u FPEC istoriji)

U FPEC istorijskom pregledu, pri sinodu 1897. i kasnijim “linijama sukcesije”, pojavljuju se sledeća imena kao važna za unutrašnju strukturu i prenošenje sukcesija (pored REC/PECUSA linije koja se navodi posebno):

  • Leon Chechemian
  • Charles Isaac Stevens
  • James Martin
  • Andrew Charles Albert McLaglen

Zaključak

Na prvi pogled, FPEC i PECUSA deluju kao dve odvojene priče, ali kad se pogleda crkveno-istorijska nit, vidi se zajednička osnova: obe tradicije misle i govore kroz episkopat — kontinuitet službe biskupa kao vidljivi znak poretka, predanja i crkvene ozbiljnosti.

U toj slici, PECUSA predstavlja stariji, institucionalno oblikovan tok anglikanske episkopske tradicije. FPEC, u svojim istorijskim prikazima, vezu naglašava preko REC i FCE, kao jednu od linija kroz koju se objašnjava i čuva episkopsko nasledstvo, uz dodatni naglasak na identitet “nastavka” i očuvanja određenog crkvenog duha.

Za Srbiju, FPEC može predstavljati posebnu prednost upravo zato što nudi jasan episkopski okvir i prepoznatljivu liturgijsku strukturu koja je bliža tradicionalnom crkvenom osećaju nego čisto “slobodniji” protestantski modeli. To znači da može biti most za vernike koji traže ozbiljnost predanja, urednost bogosluženja i stabilnu hijerarhiju, ali u isto vreme žele prostor za anglikansku reformacijsku misao i pastoralnu fleksibilnost u lokalnom kontekstu.

Zato je najlepši zaključak jednostavan: iako su im putevi bili drugačiji, veza se prepoznaje u istom shvatanju da episkopat nije samo administracija, nego svedočanstvo kontinuiteta — most između prošlosti i sadašnjosti, između predanja i života Crkve danas.