1. Pismo kao prvi, ali ne i jedini glas
Ne „samo Pismo“ (sola scriptura), nego Pismo kao početak razgovora.
Biblija nije zatvoreni sistem, već živi izvor.
Čitamo je kroz veru zajednice, kroz liturgiju, kroz istorijsko sećanje Crkve.
Pismo je temelj, ali Crkva je kuća u kojoj to Pismo živi.
2. Vera kao poverenje, ne kao ideološko uverenje
Ne „spasenje samo verom“ kao intelektualna izjava.
Vera je odnos, poverenje prema Bogu, poverenje prema zajednici, poverenje da se život može otvoriti prema dobru.
Nema „prave“ vere bez života koji tu veru svedoči.
3. Blagodat kao poziv na preobražaj
Ne blagodat kao jednosmerni Božji čin na koji čovek ne odgovara.
Blagodat je Božji pokret prema srcu, koji poziva da se čovek pokrene nazad — u pravdu, milosrđe i ljubav.
Blagodat je dar koji traži sazrevanje.
4. Hristos u Crkvi, Crkva u svetu
Ne „samo Hristos“ u izolovanom individualizmu.
Hristos se ne nalazi odvojeno od tela — Njegovog naroda, zajednice, sakramenata.
Upoznajemo Hrista kroz odnose, kroz liturgiju, kroz zajedničku molitvu i brigu za najslabije.
5. Slava Božija kroz dostojanstvo čoveka
Ne „slava Bogu“ kao apstraktna veličina.
Bog se proslavlja kada se ljudski život podigne, izleči, obnovi.
Gde god se obnavlja dostojanstvo — tu se obnavlja slika Boga.
Da „zaboli gde treba“
Reformacija je počela kao borba protiv korupcije, ali je završila kao borba za ispravnost mišljenja.
Ovo je pokušaj da se vratimo na ono što je bitno:
Ne da svi mislimo isto.
Nego da zajedno naučimo kako da verujemo dublje.
Jer Crkva nije skup savršeno složenih dogmi.
Crkva je zajednica ljudi koji zajedno uče da budu ljudi — pred Bogom.
I možda je to jedina reformacija koja je još moguća.
I jedina koja nam nedostaje.