U teološkim raspravama često se može primetiti tendencija da se čitavi doktrinarni sistemi zasnivaju na tumačenju jedne reči, jednog izraza ili određene gramatičke konstrukcije. Takav pristup pretpostavlja da pojedinačni termin nosi odlučujući značaj za razumevanje verske istine. Međutim, metodološki posmatrano, teologija koja je izgrađena na jednoj reči može biti dovedena u pitanje drugom rečju, drugačijim prevodom ili novim filološkim uvidom. Upravo zbog toga ozbiljna teološka misao ne može počivati na izolovanim jezičkim elementima, već na celovitom razumevanju objave.
Osnovno načelo savremene hermeneutike jeste da značenje ne proizlazi iz pojedinačnih reči posmatranih odvojeno od konteksta, već iz njihove funkcije unutar šire književne, istorijske i teološke celine. Reč dobija svoje puno značenje tek u okviru rečenice, teksta i namere autora. Kada se ovaj princip zanemari, postoji opasnost da tumač tekstu pripiše značenja koja on sam ne sadrži.
Istorija hrišćanske misli pokazuje da su mnoge teološke kontroverze nastajale upravo oko tumačenja pojedinih termina. Rasprave su često bile podstaknute razlikama u prevodu, nijansama izvornog jezika ili različitim gramatičkim interpretacijama. Ipak, trajna rešenja nisu pronalažena u izolovanom proučavanju jedne reči, već u sagledavanju celokupnog svedočanstva Svetog pisma i predanja crkvene zajednice.
Pravoslavna tradicija naglašava da se Sveto pismo razume u svetlu Predanja i saglasnosti Svetih Otaca. Katolička teologija tumači Pismo u jedinstvu sa Predanjem i učiteljstvom Crkve. Klasična protestantska hermeneutika, iako naglašava vrhovni autoritet Svetog pisma, insistira na gramatičko-istorijskom metodu i tumačenju svakog teksta u njegovom neposrednom i širem kontekstu. Zajedničko svim ovim pristupima jeste odbacivanje proizvoljnog izvođenja doktrina iz izolovanih reči.
To ne znači da su reči nevažne. Naprotiv, svaka teološka formulacija zavisi od preciznosti jezika. Međutim, nijedna reč ne može sama nositi težinu celokupne doktrine. Ukoliko određeno učenje opstaje samo zahvaljujući jednom terminu, a može biti srušeno drugim terminom ili drugačijim prevodom, tada je njegova argumentaciona osnova slaba. Teološka istina mora biti potvrđena širinom biblijskog svedočanstva, unutrašnjom doslednošću i skladom sa temeljnim načelima vere.
Stoga se može zaključiti da je metodološki nesigurno graditi teologiju na jednoj reči. Teologija koja počiva na izolovanim izrazima ostaje podložna lingvističkim promenama i interpretativnim sporovima. Nasuprot tome, teologija zasnovana na celini objave, istorijskom kontekstu i doslednom hermeneutičkom pristupu poseduje veću stabilnost, naučnu utemeljenost i trajnu vrednost. Drugim rečima, ko gradi teologiju na jednoj reči, rizikuje da njegova teologija bude oborena drugom rečju; ko je gradi na celini objave, pruža joj čvršći i održiviji temelj.