Pitanje da li su Continuing Anglicans manje anglikanci od vernika i crkava koje pripadaju Anglikanskoj zajednici, GAFCON pokretu i njegovim strukturama zajedništva ili drugim anglikanskim jurisdikcijama zahteva razmatranje samog značenja anglikanskog identiteta. Odgovor na ovo pitanje zavisi od toga da li se anglikanstvo definiše prvenstveno institucionalnom pripadnošću određenoj organizaciji ili vernošću istorijskoj veri, liturgiji i crkvenom uređenju koje je anglikanska tradicija vekovima negovala.

Zagovornici institucionalnog pristupa često smatraju da je pripadnost Anglikanskoj zajednici i zajedništvo sa nadbiskupom Kenterberija osnovni kriterijum za određivanje toga ko je anglikanac. Po tom shvatanju, Continuing Anglican crkve ne mogu se smatrati potpuno anglikanskim jer nisu deo zvanične strukture Anglikanske zajednice. Međutim, ovakvo tumačenje nailazi na ozbiljne poteškoće kada se sagleda istorijski razvoj samog anglikanstva.

Za razliku od Rimokatoličke crkve, čije je jedinstvo usko povezano sa papstvom, anglikanstvo nikada nije bilo zasnovano na postojanju jedne centralne vlasti koja bi nepogrešivo određivala granice crkvenog identiteta. Tokom svoje istorije, anglikanska tradicija naglašavala je vernost Svetom pismu, istorijskim veroispovestima, episkopalnom uređenju i zajedničkom bogosluženju. Upravo na tim temeljima Continuing Anglican crkve zasnivaju svoju tvrdnju da ostaju autentični naslednici istorijskog anglikanstva.

Continuing Anglican pokret nastao je sedamdesetih godina dvadesetog veka kao odgovor na promene koje su mnogi tradicionalni anglikanci smatrali udaljavanjem od istorijske vere i prakse. Među tim promenama nalazili su se novi molitvenici, rukopoloženje žena i različiti teološki pravci koji su izazvali duboke podele unutar anglikanskog sveta. Kao odgovor na ove procese, Continuing Anglican crkve nastojale su da očuvaju klasično anglikansko bogosluženje, tradicionalno tumačenje vere i istorijsko episkopalno uređenje. Njihovi pripadnici nisu sebe smatrali osnivačima nove tradicije, već čuvarima one postojeće.

Dodatni argument u prilog njihovoj anglikanskoj autentičnosti predstavlja činjenica da većina ovih crkava poseduje apostolsko prejemstvo, episkopalnu strukturu i liturgijsko nasleđe koje ih neposredno povezuje sa istorijskom Anglikanskom crkvom. Ukoliko se anglikanski identitet određuje na osnovu ovih elemenata, teško je tvrditi da su oni manje anglikanci od drugih grupa koje potiču iz iste tradicije.

Ova tema postaje još zanimljivija kada se uzme u obzir pojava GAFCON-a. GAFCON je nastao kao odgovor na iste ili slične teološke sporove koji su decenijama ranije doveli do nastanka Continuing Anglican pokreta. Mnoge crkve povezane sa GAFCON-om tvrde da je vernost Svetom pismu i istorijskom anglikanskom učenju važnija od formalnog institucionalnog priznanja. Drugim rečima, GAFCON je doveo u pitanje ideju da je zajedništvo sa Kenterberijem jedini ili najvažniji kriterijum anglikanskog identiteta.

Upravo zbog toga teško je dosledno tvrditi da su Continuing Anglicans manje anglikanci od pripadnika GAFCON-a. Argument koji GAFCON koristi u odbrani sopstvenog identiteta veoma je sličan argumentima koje su Continuing Anglicans iznosili još od sedamdesetih godina. Obe grupe smatraju da crkvena institucija može odstupiti od tradicije i da očuvanje autentične vere ponekad zahteva organizovanje izvan postojećih struktura.

Pored Anglikanske zajednice, GAFCON-a i Continuing Anglican pokreta, postoje i brojne nezavisne ili slobodne anglikanske crkve koje ne pripadaju nijednoj velikoj međunarodnoj organizaciji. Njihovo postojanje dodatno pokazuje da je anglikanski identitet kroz istoriju bio širi od administrativnih granica pojedinih institucija. Iako među ovim crkvama postoje značajne razlike, one uglavnom dele osnovne elemente anglikanskog nasleđa: episkopalno uređenje, liturgijsku tradiciju i povezanost sa istorijskom Engleskom reformacijom.

Sve ovo ukazuje na zaključak da se pitanje anglikanskog identiteta ne može svesti isključivo na članstvo u određenoj organizaciji. Ukoliko se anglikanstvo definiše vernošću istorijskoj tradiciji, klasičnoj teologiji, apostolskom prejemstvu i liturgijskom nasleđu, Continuing Anglican crkve imaju jednako snažan osnov da sebe smatraju anglikanskim kao i crkve Anglikanske zajednice, GAFCON-a ili drugih anglikanskih jurisdikcija. One možda nisu deo istih institucionalnih struktura, ali dele iste istorijske korene i u velikoj meri iste temeljne karakteristike.

Stoga se može zaključiti da ne postoji dovoljno osnova da se Continuing Anglicans smatraju manje anglikancima od drugih anglikanskih grupa. Njihov položaj izvan pojedinih institucionalnih struktura ne poništava njihovu povezanost sa istorijskom anglikanskom tradicijom, teologijom i bogoslužbenim nasleđem. Naprotiv, njihovo postojanje pokazuje da je anglikanski identitet kroz istoriju bio zasnovan ne samo na institucionalnom zajedništvu već i na zajedničkoj veri, liturgiji i crkvenom kontinuitetu. Iz tog razloga, Continuing Anglicans treba posmatrati kao jedan od legitimnih izraza šire anglikanske tradicije, a ne kao grupu koja je zbog svog institucionalnog položaja izgubila pravo na anglikanski identitet.